دل نوشته...

۲۶ شهریور سالروز تشکیل اورژانس و فوریت‌های پزشکی است. این روز را به همکاران خوبم تبریک می‌گویم و از خدا برای شان سلامتی مسئلت می‌کنم.
سالها پیش که دلزده از سیاست‌های غلط راهی اورژانس ۱۱۵ شدم هرگز تصور نمی‌کردم با یک بی سیم می‌توان این چنین عمیق دردها و رنج‌های زیر پوستی شهر را شنید و پرده از چهره روتوش شده شهر برداشت و بیمار را نه فقط در مطب یا بیمارستان بلکه در خانه یا محل حادثه در محیطی آمیخته با ترس و اضطراب و محرومیتی که قابل توصیف نیست دید و برای نجات اش تلاش کرد.

اورژانس تجسم پرشور و زنده ی سلامت است که در کالبد جامعه حلول می‌کند حیات می‌بخشد و بی آنکه دیده شود و قدرش شناخته شود در زندگی یومیه خانواده بزرگ بهداشت و درمان محو می‌شود.

اورژانس پیش بیمارستانی حلقه گم شده جامعه شناسی، مردم شناسی، بهداشت و درمان با برنامه سازی و طرح ریزی‌های کلان است. زیرا از نزدیک ترین فاصله نبض بیماری‌های جامعه را لمس می‌کند و صد حیف که این حجم انبوه از آمایش و پایش میدانی به مرحله طرح ریزی نمی‌رسد تا شاید آلام جامعه قدری آرام گیرد و جامعه طعم عدالت در عرصه سلامت را بچشد، صد حیف که دریافت‌های ذی قیمت دوستان من بر بالین بیماران در همان کدهای مرسوم گفتگوهای ضبط شده به دست فراموشی سپرده می‌شود، به امید روزهای بهتر باید تلاش کرد و از پای ننشست.

دکتر عاطفه سمائی
معاون درمان دانشکده علوم پزشکی اسدآباد

پویش همدلی با ‎مدافعان سلامت
#من_ماسک_میزنم
#جان_ما_ایران_ما